ქალბატონი მარინა, 70 წლის, პენსიონერი, კახეთის რეგიონიდან
– ქალბატონო მარინა, ეთანხმებით თუ არა მოსაზრებას, რომ რეგიონების ხმა საკმარისად არ ისმის დედაქალაქში?
არ ისმის, არც იციან ჩვენ რა გვიჭირს და რა გვილხინს. მაგათმა რომ იცოდნენ რა ძნელია ვენახის მოვლა, ყურძნის მოსავლის მიღება, აი, ეს ფასი კი არ ექნებოდა. ეს რომ იცოდნენ მაგათმა და გამოვიდნენ და ნახონ, რომ ერთ ქალს, რომელსაც მაქვს 455 ლარი პენსია… თუ არა სხვა შემოსავალი, რით ვიარსებო.
თბილისს არ აინტერესებს. ყველა დაკავებული არის თავისი ოჯახით, თავისი შემოსავლით, როგორ დააგროვონ ბანკებში ფულები, როგორ შეიძინონ ოქროები. ჩვენი ჯავრი რომ ჰქონდეთ, სოფლის მოსახლეობის, თვითონ არ ექნებოდათ თორმეტი, ცამეტი და თხუთმეტი ათასი ლარები და ჩვენ კი სამათხოვრო პენსიები.
მთავრობის მათხროვრებად გვაქციეს. რომ მქონდეს საშუალება ამ პენსიას არც გამოვიტანდი. ბევრჯერ, როცა გამომიტანია, ამ პენსიით სხვებს დავხმარებივარ.
რომ იცოდეს ხალხმა სოციალურად დაუცველების სტატუსი ვის ჰქონდა მიღებული მე მრცხვენია იმ ადამიანების… მანქანები აქვთ და საჩვენებელი სახლები და მათ აქვთ და მე რომ ვუხდი ზოგ გაჭირვებულ მეზობელს კომუნალურს და მორჩენილ საჭმელს ვაძლევ, იმას არ უნდა ჰქონდეს?!
– როგორია რეგიონში, სოფელში ქალებისთვის ყოველდღიური ცხოვრება?
უნივერსიტეტდამთავრებული, ყოფილი პედაგოგი ქალები ფიზიკურად მუშაოებენ. იძულებულები არიან დღიურად გავიდნენ და ფიზიკურად იმუშაონ. 78 წლის ქალი რომ გავა და ფიზიკურად იმუშავებს, იმიტომ რომ პენსია არ ჰყოფნის, რთულია. მე, მაგალითად, მაქვს ჩემი პატარა ბიზნესი, ვენახები, თუმცა პენსიის რიგში რომ ვდგავარ მრცხვენია, ვიმალები. ასე მგონია, რომ ხელი მაქვს გაწვდილი და ვმათხოვრობ.
– რით ამაყობთ ყველაზე მეტად თქვენს მშობლიურ მხარეში კახეთში?
ვერ ვიამაყებ ვერც ჩემი, ვერც ჩემი მეზობლის მდგომარეობით და ცხოვრებით. დიდი სიდუხჭირეა კახეთში. ერთადერთი, რაც მეამაყება მინდორში რომ გავდივარ და ვხედავ ჩემს ადგილმამულებს და მინდორველებს… დათოვლილ კავკასიონს, მზის სხივებით რომ არის გაბრჭყვიალებული. მეტი აქ საამაყო არაფერი გვაქვს ჩვენ. მეტი რით ვიამაყებთ? ყურძნის ფასით თუ ღვინის ფასით? ერთი სოფლის კვერცხი და ერთი კილო ყურძენი დღეს არის ერთი ფასის.
– უკანასკნელ წლებში რომელ ყველაზე მნიშვნელოვან მოვლენას გაიხსენებდით თქვენი მხარისთვის, რომელმაც შეცვალა თქვენი ცხოვრება უკეთესობისკენ? უარესობისკენ?
ამათი მოსვლის დროს სოფლის მეურნეობის ვაუჩერები რომ დაარიგეს შხამქიმიკატების, სასუქების და ტექნიკის შესაძენად. აი, ეგ იყო და ეგ. იმის მეტი არაფერი სასიხარულო მე არ მახსოვს. უარესობისკენ შეიცვალა ის, რომ ცხოვრება გაგვიძვირეს… გაძვირდა ყველაფერი… გაიარეთ ყოველ ორ ნაბიჯში მართლა „ორი ნაბიჯია“ გახსნილი, მაგრამ ისეთი ფასებია, რომ შეხვალ და გამოხვალ. ხალხს თვეობით იმის საშუალებაც რომ არა აქვს ერთი კილო ხორცი შეიძინოს და დანაყრდეს.
– რა არის თქვენი რეგიონის (ქალაქის/სოფლის) მთავარი გამოწვევა?
გაზი გვაქვს, დენი გვაქვს. გარე განათება გვაქვს. ინტერნეტი გვაქვს. ამ მხრივ, ნამდვილად არ ვუჩივით.
– რას ისურვებდით რომ შეიცვალოს ან/და გამოსწორდეს თქვენს მხარეში?
ბევრი რაღაცაა გამოსასწორებელი. პირველი – სოფლის მეურნეობის განვითარებას შეუწყონ ხელი. 40 თეთრი რომ ყურძენი ეღირება?! წელს არასტანდარტულ დაბალგრადუსიან ყურძენს 40 თეთრად ჩაიბარებენ. აქედანვე გულები გვაქვს გამსკდარი.
– თვლით თუ არა, რომ თქვენი მხარის შესახებ მწვავე პრობლემები სათანადოდ შუქდება საინფორმაციო საშუალებების მხრიდან?
არა! ძალიან ნაკლებად ინტერესდებიან. აი, რას აშუქებენ იცით? ძირითადად, თუ ვინმემ ვინმე მოკლა ან დააყაჩაღა. ხალხის პრობლემა რაც არის ძირითადი ის არ შუქდება.
– რომელი საინფორმაციო წყაროდან იღებთ ინ ფორმაციას? რომელ საინფორმაცია წყაროს ენდობით?
ტვ პირველი, ფორმულა, რუთავი 2. იშვიათად რამე კინოზე თუ გადავრთავ ტვ იმედზე. ასევე ფეისბუქიდან ვეცნობი სიახლეებს.
– ემიგრაციაში ათასობით საქართველოს მოქალაქეა წასული. როგორი ვითარებაა ამ მხრივ თქვენს რეგიონში? როგორ ფიქრობთ რა არის ამის მიზეზი?
ჩემი სოფლიდან დაახლოებით 20 ოჯახის ქალია წასული სამუშაოდ. ერთი პატარა სოფლიდან. აბა რა ქნან? რითი შეინახონ ოჯახები. გაჭირვების გამო.
– თბილისის და სხვა რეგიონების თანამოქალაქეებს დამატებით რამეს ხომ არ ეტყოდით, რისი გაზიარებაც გსურთ თქვენი რეგიონის სახელით?
გამაგრდით ყველა. დავუდგეთ ერთმანეთს გვერდში. რაღაცა ვიმოქმედოთ, თორემ გადავშენდებით ქართველები, ამოვწყდებით შიმშილით. ფასები ისე კატასტროფულად იზრდება… ზეთის ფასმა დაიკლოო და კაპიკი არ აქვს დაკლებული. ამოვიღოთ ხმა!
სტატია აღებულია მოქალაქეების მიერ შექმნილი გაზეთიდან “ხალხის გაზეთი”
ინტერვიუს ავტორია მედეა მეტრეველი